• Counter :
  • 1457
  • Date :
  • 5/14/2011

The Primeval Call

nature

Where are my shoes?

Who was it that said Sohrab?

It was a familiar voice like the touch of wind on the leave

My mother is asleep

So are Manoochehr and Parvaneh and perhaps all the townsfolk

The June night passes gently over seconds like an elegy

And a cool breeze from the corner of the blanket sweeps my sleep

It smells of separation:

My pillow is full of the song of the swallow plumes

Morning shall break

The sky will migrate

With this cup of water

I must go tonight!

I who spoke to the folk in this region through the widest window

Never heard a word that matched time

No loving eye stared at the ground

Looking at the garden enchanted nobody

Nobody took a magpie seriously at a farm

I am dejected like a cloud

When I behold Hoori – the neighbor’s full-grown lass –

Studying theology

At the foot of the rarest elm tree on earth

There are other things also – moments of exaltation

(For example I saw a poetess

So absorbed watching the horizon

That the sky laid eggs in her eyes

And one night out of other nights

A man questioned me,

“How long does it take to the rising of grapes?)

Tonight I must go!

I must take a suitcase

Big enough to contain my shirt of loneliness

And walk in a direction

Where epic-singing trees can be seen

Towards the vast wordless expanse which keeps calling me

Somebody said Sohrab again!

Where are my shoes?

The poet’s brother and sister.

nature

نداي آغاز

كفش‌هايم كو

چه كسي بود صدا زد: سهراب؟

آشنا بود صدا مثل هوا با تن برگ

مادرم در خواب است

و منوچهر و پروانه، و شايد همه مردم شهر

شب خرداد به آرامي يك مرثيه از روي سر ثانيه‌ها مي‌گذرد

و نسيمي خنك از حاشيه سبز پتو خواب مرا مي‌روبد

بوي هجرت مي‌آيد

بالش من پر آواز پر چلچله‌هاست

صبح خواهد شد

و به اين كاسه آب

آسمان هجرت خواهد كرد

بايد امشب بروم

من كه از بازترين پنجره با مردم اين ناحيه صحبت كردم

حرفي از جنس زمان نشنيدم

هيچ چشمي، عاشقانه به زمين خيره نبود

كسي از ديدن يك باغچه مجذوب نشد

هيچ كسي زاغچه‌يي را سر يك مزرعه جدي نگرفت

من به اندازه يك ابر دلم مي‌گيرد

وقتي از پنجره مي‌بينم حوري

- دختر بالغ همسايه -

پاي كمياب‌‌ترين نارون روي زمين

فقه مي‌خواند

چيزهايي هم هست، لحظه‌هايي پر اوج

(مثلا" شاعره‌يي را ديدم

آن‌چنان محو تماشاي فضا بود كه در چشمانش

آسمان تخم گذاشت

و شبي از شب‌ها

مردي از من پرسيد

تا طلوع انگور، چند ساعت راه است؟)

بايد امشب بروم

بايد امشب چمداني را

كه به اندازه پيراهن تنهايي من جا دارد، بردارم

و به سمتي بروم

كه درختان حماسي پيداست

رو به آن وسعت بي‌واژه كه همواره مرا مي‌خواند.

يك نفر باز صدا زد: سهراب

كفش‌هايم كو؟

By Sohrab sepehri

Source: sohrab.ir


Other links:

From over Eyelids of Night

The Water’s Footsteps

In this darkness

The Fishes’ Message

IN GULESTANEH

Death of a color

Death of a color

Death of a color
Always

Always

Always
And a Message on the Way

And a Message on the Way

And a Message on the Way
The Address

The Address

The Address
  • Print

    Send to a friend

    Comment (0)